چرا جلوگیری از مراسم ؟

بیشک چهره داریوش و پروانه فروهر بر کسی پوشیده نیست وعملکرد آنان و حزب ملت ایران به غایت روشن و ملموس است در دوران پیدایش جبهه ملی همانند سربازانی در سنگر دفاع از وطن در کنار معلم بزرگ و راد منش زمان دکتر محمد مصدق به مبارزه علنی علیه کودتا و کودتا گران پرداختند و کشور را به مثابه میدان رزمی میدانستند که در آن استعمار نباید آرامش داشته باشد ودر آن هنگام افراد و گروههای سیاسی خاُف و هراسان و مقهور شده رژیم کودتا را پیام تهنیت دادند واز حمایت مصدق دست کشیدند افراد معدودی مقهور زمان و سرنیزه حکومت کودتا نشدند و حاضر به رسمیت شناختن آنان نگردیدند .
استعمارگران که ادامه حکومت ملی مصدق را مانع از چپاول و غارت منابع ملی ایران میدانستند دست در دست هم داده و با طراحی کودتای 28 مرداد 1332با رمز عملیاتی (آژاکس )و با همراهی عده ای مزدور داخلی ولمپنهای کوچه و بازار و با به میدان کشیدن رسوایان سیاسی (همانند حزب توده )که بزرگترین خیانت را به ملت ایران کردند سرانجام رژیم مبتنی بر سرنیزه را بر ایران حاکم کردند و کسانیکه به راستی غمخوار ملت بزرگ ایران بودند بعداز استقرار رژیم کودتا میبایستی تاوان کارهای ملی گرایانه خود را بدهند . دکتر محمد مصدق در یک نمایش فکاهی به نام دادگاه به اعدام محکوم و بدون درخواست ایشان این حکم به تبعید در احمد آباد منتفی میشود .دکتر حسین فاطمی بزرگ شهید راه استقلال  و آزادی ایران به اعدام محکوم میگردد .
بعد از آنان افراد خوشنام و جیه المله میبایست ضرب شصت حکومت کودتا را میچشیدند داریوش و پروانه فروهر از زمره این افراد بودند که زندگیشان دستخوش التهابات شدید شد و به زندگی نیمه مخفی و نیمه علنی روی آوردند و در آنهنگام که رژیم کودتا عربدههای مستانه ناشی از غرور میکشید و همگان را به دست بوسی واداشته بود این دو گرامی کسانی بودند که شربت پیروزی را به کام آنان تلخ مینمودند و با افشاگری در نشریه پنهانی حزب ملت ایران عوامل کودتا را به چالش میکشیدند و ننگ هیُت حاکمه را بر ملا میساختند .
دستگیریها و ناملایمات رواداشته به آنان خود گواه این مدعاست آنان لحظه ای از زندگی برای ایران دست برنداشتند و حتی رژیم کودتا را در طی یک نامه بی ارزش نیز به رسمیت نشناختند و یا مخاطب قرار ندادند 
این سروهای آزاده و تندیسهای مقاومت ملی ایران سخنیها و ناملایمات را تحمل کردند اما از عهد خویش بر میهن و کشورشان هرگز روی بر نتابیدند و 15 سال زندان دردوران شاهنشاهی گواه براین مدعاست و حتی آنجا که شاه زبونانه بحرین را از ایران جدا کرد در برابر آن مقاومت جانانه کردند و براین میثاق ملی سخت ایستادند و سیاهچالهای رژیم پهلوی را به جان خریدند اما استعمار پیر را در حسرت یک جشن سپاس گذاشتند . 
جشنی که در آن مدعیان خلق و داعیه داران کذایی و انقلابی نماهای که توان مقاومت در برابر سیل شکنجه هارا نداشتند در آن با پوزش از اعلیحضرت !و با نکوهش از گذشته خویش به سلامت به بیرون آمدند تا امروزه روز گوش فلک را از مقاومتهای نکرده و زجرهای نکشیده کر کنند .
باری فرزندان راستین ملت ایران در دخمه و سیاهچالهای رژ یم روزگار گذرانند تا صبح امید را به هم میهنانشان هدیه کنند و ترسیمگر راه آزادی و آزادگی باشند و به هنگا م خطر سرباز خط مقدم باشند و بودند 
جالب این است که اگر کسی به فکر ایران و ایرانی بود چه قبل و چه بعداز انقلاب مستوجب تهمتها و ناسزاها و دشنامها و زندان و اعدام بود 
و این سرنوشت لایتغیر آزادگان ایران بود 
انقلاب به پیروزی میرسد و سربازان اصلی و مبارزان واقعی به حاشیه رانده میشوند و باز این ملی گرایان واقعی هستند که طعم تلخ زندان و بگیر و ببندها نصیبشان میشود طرح حذف فیزیکی مخالفان از حد معاندان مسلح فراتر میرود و در همان سالهای آغازین انقلاب افراد بارز ملی را نشانه میگیرد .
و تا پاییز 77 ادامه میابد افراد خوشنام چون کاظم سامی وووووووووووووداریوش و پروانه فروهر و پوینده و مختاری و مجید شریف و پیروز دوانی را در بر میگیرد .
در زمان قبل از  به روی کارآمدن آقای خاتمی طرح برخورد با نویسندگان در دستور کار(عده ای خودسر ) قرار میگیرد!و اتوبوس حامل نویسندگان در جادهای قرار بود به قعر دره پرتاب گردد.
که خوشبختانه عملی نمیگردد .
ودر نامه ای سعید امامی فروهر هارا جزتهدیدات ارزیابی میکند و آنان نیزباید در زمره تصفیه شدگان قرار گیرند.
البته در دولت آقای خاتمی این قتلهای پاییز 77 به وقوع پیوست و دولت ایشان در نهایت ضعف برخورد کرد و عملا نتوانست که عملی شایسته و بایسته انجام دهد .
اما در حد برگزاری یک مراسم ساده این اجازه را میدادند که در خانه ودر سکوت برگزار گردد اما در دولت مهر حتی این اجازه هم داده نشد .
جالب اینکه این قتلهای آخررا تمام مسولین نظام تقبیح کردند اما با ز احتمالا گروهی خودسر از گردهم آیی حتی ساده جلوگیری کردند .
اینجاست که یک بوم و دو هوا نمایشش رسمی و علنی در صحنه تاتری به وسعت افکار ایرانیان روشنفکر و عدالت طلب به منصه ظهور میرسد .
و همگان باید در کمال بهت و ناباوری خبر ممنوعیت مراسم را از زبان خانم پرستو فروهر بشنویم .آری اینچنین است برادر
این سوال به جد در زهن انسان خطور میکند که چرا ممنوعیت مراسم ؟
مگر جرمشان به جز آزادی و استقلال میهن عزیز چه بود ؟

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم بقا ما
محمد رضا کثرانی