کو چراغی تا برای خانه ببرم ؟

تار تار است  
در پیش چشمم. راه 
رااز چاه جدایی نیست!
روز گاران همچوشبهای بلند
تا مانا تا ابد محکم 
انسانهای عبوری را سایه های گند 
بی عار میبینم 
سایه های سخت مغلوب مضظرب 
وحشت زده 
سایه ها در پیش چشمم در هم میشوند 
بر هم میشوند 
سایه از هم گریزانند سلامی نیست 
کوچه ها تنگندو انسانها همش در حال عبور 
سایه ها سایه ها سایه ها 
آنها بی لبند لبهاشان نیست 
سایه ها کورند چشماشان نیست  حدقه چشمانشان 
خالیست 
سایه های با کلاه و بی کلاه 
بی لب و کورند در کاسه سرشان 
کرمها میلولند 
جاده یخ بسته سطح خیابان سرد سرد است 
سایه ها آرامند 
سایه ها تا ابد یک سایه اند
در شهر سایه ها هیچ نجوایی نیست 
دریغ از پچ پچی 
سرها در گریبان است ؟!
سایه ها قد بلند یا کوتا در حال عبور 
دستها در جیب است 
سرما در پیش است 
سایه ها مرگ آور 
سایه ها درد آور 
روزگاری دارند 
راه از چاه جدا نمیگردد
خانه من کجاست در این شهر 
گنگها 
گنگهای خواب دیده به قول محسن 
در خیابانهای تشویش 
پاسبانهای اضطراب  سایه های کوتاه
در حال تشویش
با کلاهی از پوست دیو 
در راهند 
در کوچه های شهر فراموشی 
باد سرد زمحریر میوزد 
خانه ها کومه های حسرتند 
کومه های خالی 
کومه های مرگ در درون کومه ها 
عفریته ها در حال رقصند 
عفریته ها همچنان میرقصند 
رقص خون  رقص گوشت معلق بر طناب 
شهر در زیر پای غولان است 
غول از چین و ما چین آمد 
تا شهر سایه ها !
ما که سایه بودیم سایه تر شدیم !
ره تاریک است و من کومه ام را گم کرده ام 
راستی کو چراغی تا به خانه برم ؟ 

محمدرضا کثرانی